در نگاهت اشک میبینم

حضرت باران سلام

رحمتت اینجا مستدام

حضرت باران سلام

از ته دل نگفتم تا بباری

حضرت باران سلام

 آمدی دل را تر کردی

حضرت باران سلام

نگاهم هرز و دلم گرم گناه است

حضرت باران سلام

اندیشه ام غیر شماست

حضرت باران سلام

رویم سیاه و شرمسار ز رویت

حضرت باران سلام

هر چه کردم ، هر چه گفتم ، نبین ازمن

حضرت باران سلام

در ته دل ندایی دارم و گویم

حضرت باران سلام

چه رفاقتیه بین پلاک و استخوان

چه صمیمیتی

سالها کنار هم ، زیر خروارها خاک و سرمای دلتنگی ، به امید آمدن یک زائر غریب، دل خوش کرده بودند

پلاک از ترکش قلبش میگفت و استخوان از خرد شدن، زیر تانک دشمن.

یک روز دست آشنایی غبار خاک را از رو ی پلاک و استخوان کنار زد.

عطر صلوات و بوی سیب همه جار و پر کرد و لبان ترک خوردۀ مادر پیری بر پیکر استخوان نشست .

انتظار بین صلوات صبح مجنون تا غروب لیلایی کرخه به سر آمد ، و این منزل ابدی  گلزار شهدای گمنام نامیده شد. 

حتما توی سفره هفت سینتون یه شاخه گل لاله به یاد شهدای گمنام بزارید

سالتون سبز ... 

هر چقدر تلاش کردم نتونستم جمله ای درخور شأنت پیدا کنم

فقط همین دلتنگتم حسین(علیه السلام)

تعبیری زیبا از ایمان و عمل صالح بر گرفته از سخنان استاد ارجمند محمدرضا حکیمی.

در قرآن کریم ،  در اکثر موارد ایمان و عمل صالح همراه یکدیگر بیان شده است و به تعبیر استاد:

ایمان به مانند جادّه و عمل صالح به مانند حرکت در جادّه می باشد.

  انسانهای بسیاری وجود دارند که ایمان را در دست دارند ولی چگونگی حرکت در مسیر را نمی دانند.

آدمی زمانی جنبه تکامل را پیدا می کند که در صراط مستقیم قرار گیرد (ایمان) و در این صراط مستقیم طی طریق کند(عمل صالح)

ایمان و عمل صالح لازم و ملزوم یکدیگرند که هر کدام بدون دیگری دستخوش انحطاط و ضلالت خواهد شد.

یا حسین

آخه مقاتل نوشتن، دم غروب بود که اون حرامی ....

همیشه یادت باشه اگه برا اولین بار رفتی ، با یه راه بلد همسفر شو چون اگه مثل من راه و گم کنی یهو از گودی قتلگاه سر در میاری...

خدایا چی دارم می گم

وقتی رفتی بالای تلّ زینبیه به سمت گودال نگاه نکن آخه شاید همونجا به یاد عمه سادات جون بدی

خیلی دلمو خوش کرده بودم که از بالا تلّ ، گودی قتلگاه معلوم نباشه ولی ... ای وای زینببازم نتونستم حرفو ادامه بدم...

درون گودی گودال مردی دست و پا می زد

در میان لخته های خون مادر خود را صدا می زد

ناگهان جای مادر گرگ را بر سینه اش دید

ذره ذره با نوک خنجر او گلویش می درید.

یا حسین

انتهای اتوبوس نشسته بودمو با همسفرا مشغول اختلاط، یه دفعه سیِّد از رو صندلیش بلند شدو گفت الان وارد کربلا شدیم.

تمام بدنم سرد شد ، چشامو بستمو سرمو به پنجره اتوبوس تکیه دادم.

نمی دونستم چی بگم، چی کار کنم ، داشتم از شدت اضطراب جون می دادم.

آخه بیست و  شش سال با ذکرش عمرمو سپری کرده بودم. یاد تمام لحظه های حسین حسین گفتنم افتادم ، یاد عرفه ، یاد کاروان،

آرزو می کنم هر وقت می ری ، دم غروب برسی کربلا ، اونوقت می فهمی چه غمی تو خاکای این سرزمین نشسته

هر جای این بهشت و سیر می کردی ، فقط یه ذکر رو لبات جاری میشه،اونم ، پریشان زینب....

آخه رفقا، هر جای این خاک و قدم می زاری ، عمه سادات حضور داره ، خیلی سخته برا یه زن اونم دختر علی و فاطمه .... بگذریم.

از ایستگاه اتوبوس تا ورودی محوطه بین الحرمین حدود یک کیلومتر باید پیاده بری.برای من این مسافت یه عمر گذشت ...

یک دفعه خودمو جلوی یه درب با شکوه دیدم  که بالاش نوشته بود السلام علیک یا شیب الخضیب

دیگه نمی تونم ادامه بدم حلالم کنید

قربون محاسن خونیت برم ارباب... کاش ...

آخ محمد چقدر دلم بهونتو می گیره

جات خالی عرفه امسال ،تو شور بچه هیئتیا خیلی یادت کردیم

محمد به حرمت رفاقت ، شفاعت یادت نره

ما تو خیمه حسین(ع) یادت میکنیم و تو هم کنار حسین(ع) مارو یاد کن

۲۶ آذر ، سالروز شهادت عزیر آسمانی ، شهید محمد زمانی تبریک و تسلیت باد

به این جمله خیلی فکر کردم که می گویند: خدوندا من چیزی دارم که تو در درگاهت نداری ، من کسی چون تو دارم و ولی تو کسی همانند خود نداری

بارها با این جمله به خود مغرور گشتمو به کائنات فخر فروختم.اگر ما آدمیان اندکی تامل کنیم در میابیم خداوند با تمام قدرت و کرمش ثروتی به ما ارزانی داشته که شاید با در دست داشتنش هرگز به کارزار مرگ میل نکنیم.

حسبی الله واژه غریبی نیست ، دریای محبت خدا به بندگان است.

بزرگترین هدیه مالک است

من با تو اوج می گیرم و با تو به خود می رسم و آنگاه که رسیدم در ملکوت عشقت ذوب می شوم

و فریاد انا الحق می زنم و به عالمیان فخر فروشی خواهم کرد.

ولی افسوس که زنجیر گناه دست و پایم را بسته.

لذت دنیا پرستی مرا در ناخودآگاهم گم کرده

در آن اندک لحظه هایی که حالی خوش دارم فقط غصه غریبی و تنهایی تو را می خورم.

خدایا من بنده ناسپاسم و دست رد بر سینه ات زدم .

به حق دلبران درگاهت مرا بپذیر.

ماهی که همه از آن به ضیافت الله یاد می کنند،ماهی که آدمی به وسع معرفت خویش بر سر سفره رحمت می نشند

عطر مناجات هر دم به قدرفهم به مشام می رسد.

به هر بهانه خدا فکرم را معطوف خود می کند

مرا به ماورای خود می برد

سنم قد نمی دهد ولی حس می کنم بوی جبهه و مناجات سنگر نشینان می آید

آنان که سحر خویش را با حمایل و بستن بند پوتینهایشان آغاز کردند و موقع افطار بر سر سفره شهادت نشستند

رمضان ماه مولای به محراب خون نشسته است ،

ماه وصال سالها فراق علی و زهراست

ماه یادآور کوچه های بنی هاشم است

رمضان ماه خون نیست ،ماه محراب و عشق است

ماه بی خود شدن

ماه مولایی شدن

ماه زهرایی شدن

یا مقلب القلوب ثبت قلبی علی دینک

دلتنگی من از هجران نیست . از فراق ایمان از کف رفته است

از نفهمیدن و لمس نکردن عشق شما آسمانیان است

دلتنگی من از سستی و نادانی است

ای که واژه بزرگی، پیش نگاه دریاییت کوچک است

ای ابر مرد عاشق

ای زاهد دل شب

ای عاشق بنده های جاهل

ای رسول بی کسان

تو بر جهل ما کینه نمی کنی،بلکه می گریی و دعای اهل بودن می خوانی

ای سرور ماه و ستاره

ای کن فیکن خدا

ای معشوق علی علیه السلام

جهانی با تو کینه دارند و شما دعاگوی آنان

ای غریب نواز کوی حسن

ای ذاکر عشق حسین

تو خدای جانی یا جان خدا؟

تو رحمت خدایی یا خدای رحمت؟

ایمانی؟

اسلامی؟

قرآنی؟

یادگارت اسوه جان است و چادرش پرچم ایمان.

خاک پایش سرمه چشمانمان.

کسی را سراغ ندارم که به مانند شما میراثی بر همه کائنات بر جا گذارد.

کلامت عشق

نگاهت نور

صدایت مهر

قدومت سبز

دستانت گرم

ای کاش بودم سر بر زانوان خسته ات می گذاشتم و اویس وار دعا می کردم سایه ات تا روز موعود فرزندت بر سرمان باشد

همه الفاظ عالم به کنار

همه خوبیها و زیباییها به کنار

پرسشی دارم از جانب اهل دل

قبر مادرم زهرا کجاست؟